ไม่เดินไปข้างหน้า
...
ขามันขอก้าวเดินถอยหลัง
ใจมันออกคำสั่งบังคับขา
...
นี่คือสิ่งที่เราต้องการจริงๆๆหรือ
...
เมื่อไหร่จะเลิกเป็นคนทำอะไรตามใจสักที
...
แต่โลกเรามันเปลี่ยนไปทุกวันนะ
ใจเราก็คงหมุนตามโลกหล่ะมั้ง
คำแก้ตัว
คำโต
...
ก็ชีวิตมันก็แค่นี้นิ
โลกจะแตกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
...
ฝืนไปก็ไม่มีความสุข
พ่ายแพ้ต่อเสียงเรียกร้องของหัวใจ
จนได้
...
ชั้นขอไม่ลืมเธอแล้วนะ
ชั้นขอไม่มีวันไม่คิดถึงเธอแล้วนะ
ชั้นขอรักเธอต่อไป
ขอใครดีหล่ะ
ขอใจตัวเองแล้วกัน
...
ให้เวลามันเดินทางตามหน้าที่ของมันแล้วกัน
...
เป็นคนยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ
งั้นปล่อยให้มันเป็นไปตามทางของมันแล้วกัน
...
555
พูดเองเออเอง
ไม่ต้องแปลกใจ
เป็นคนแบบนี้แหล่ะ
บทจะตัดก็ตัดขาด
บทจะไม่ขาดก็เป็นแบบนี้แหล่ะ
...
ถ้าเธอเลวคงตัดได้ง่ายกว่านี้
...
คิดถึง
คิดถึง
คิดถึง
...
ดีกว่าเก็บความรู้สึกตั้งเยอะแหน่ะ
...
ทำไงได้ก็คนมันรักนิ
...
ก็แค่ก้าวถอยหลัง
แค่ก้าวเท่านั้น
ไม่ได้ก้าวไปแล้วหยุดอยู่ที่เดิมนี
ถอยหลังเพื่อที่จะก้าวเดินต่อไปได้สวยงามต่างหาก
...
มีบทความนึง จากหนังสือ ยิ่งห่างยิ่งห่วงใย ยิ่งไกลยิ่งคิดถึง ของสำนักพิมพ์ก้าวกระโดด
... จดหมายมากมายความคิดถึง โดย มัชฌิมา
ถึง...คุณแมลงวัน
ฉันเขียนจดหมายมาถึงคุณ
ด้วยคิดว่า..คุณคงไม่รู้ตัวว่าคุณกำลังบินอยู่ที่ไหน
(หรือคุณอาจจะรู้ตัวนะ นั่นเป็นเรื่องที่ฉันไม่แน่ใจซะเลย)
เรื่องที่ฉันแน่ใจแน่ๆ อย่างหนึ่งก็คือ...
คุณเป็นแมลงวันที่ดื้อมากๆ
วันนี้...ฉันไล่คุณออกไปหลายรอบแล้วนะ
ทั้งพยายามไม่สนใจ ทั้งพยายามไม่คิดถึง
สะบัดหัวประมาณสามล้านรอบก็แล้ว
คุณก็ยังคงบินหึ่งๆ อยู่ในความคิดของฉันตลอดเวลา
รบกวนช่วยบอกฉันทีเถอะว่า คุณจะกลับออกไปเมื่อไหร่กัน
ไอ้การที่ฉันจัดการไล่คุณขั้นเด็ดขาดโดยการทุบหัวตัวเองสักตุ้บนั้น
ฉันก็ไม่เด็ดขาดพอซะทีน่ะสิ
ด้วยความคิดถึง
ลงชื่อ...ฉันเอง
ป.ล. อยากบอกชัดๆอีกครั้งว่า ฉันคิดถึงคุณนะ
ฉันคิดถึงคุณขนาดไหน ฉันคิดถึงคุณเรื่องอะไรบ้าง
ฉันอธิบายไม่ได้จริงๆว่า คิดถึงคุณเรื่องอะไรบ้าง
แต่ฉันจะพยายามหาวิธีช่วยให้คุณเข้าใจถึงความคิดของฉันนะ
ป.ล. อีกที- เอางี้ๆ...คิดแบบนี้ละกัน
ในหนึ่งลมหายใจของฉัน
มีภาพเรื่องราวของคุณเรียงรายผ่านเข้ามาในความคิดเป็นสิบๆภาพ
เพื่อความสะดวกในการคำนวณของคุณ
ขอคิดแค่ภาพคุณสิบภาพต่อหนึ่งลมหายใจของฉัน
แต่ต้องนึกก่อนนะว่า ในหนึ่งนาทีน่ะ ฉันหายใจเข้าออกกี่คร้ง
บางครั้งหายใจสั้นๆ ...(ตอนสะอื้นฮั่กๆๆ)
บางครั้งหายใจยาวมาก...(ตอนถอนใจดัง เฮ้ออออออออ)
เพื่อความสะดวกของคุณอีกที
กำหนดไว้เลยว่า
ถ้าหนึ่งนาทีฉันหายใจเข้าออกสามสิบครั้ง
เอาจำนวนลมหายใจของฉันในหนึ่งนาที
คูณด้วยจำนวนภาพคุณในห้วงความคิด
แล้วเอาผลลัพท์ที่ได้ บวกด้วยความรัก
ทีนี้ก็จะได้ขนาดของความคิดถึงของฉันที่มีต่อคึณแล้วหล่ะ
ป.ล.ครั้งที่สาม- แต่คุณไม่ชอบวิชาคณิตศาสตร์นี่นา ฉันจำได้
และคุณคงไม่สนใจจะคำนวณมันด้วยซ้ำไป
ไม่สนใจจะตั้งคำถาม
ไม่มีโจทย์ใดใดในหัวใจ
ป.ล. สุดท้าย.........
ขอโทษนะที่ฉันลืมคิดไปนิดว่า
อาจจะไม่มีฉันอยู่ในความคิดคุณเลยแม้สักนิด
คุณไม่เคยคิดถึงฉันเลย
แต่ไม่เป็นไรนะ ไม่สำคัญหรอก
ขอแค่ฉันได้คิดถึงคุณ ก็เพียงพอแล้ว
ป.ล. สุดท้ายที่สุด-
คงไม่ต้องลงชื่ออีกทีหรอกนะ
จดหมายฉบับนี้ไมได้ส่งไปไหน
เพราะฉันจะเก็บไว้อ่านในใจใ...เวลาที่คิดถึงคุณ
วิธีรักษาอาการคิดถึง....รักษาได้ ด้วยการคิดถึง
...
