คงได้เวลาแล้ว
...
ไปเที่ยวมานานแล้ว
ออกจากบ้านมานานแล้ว
กลับบ้านซะทีเถอะนะ
...
หัวใจมีที่ทางของตัวเอง
หลังจากที่เราเอาหัวใจของเรา
ไปฝากคนอื่นไว้
ไปอิงแอบคนอื่นไว้
...
ผ่านความสุข
ผ่านความทุกข์
ผ่านความเจ็บช้ำ
...
แม้การไปจากบ้านครั้งนี้
มันจะเป็นท่องเที่ยว
ที่บอบช้ำที่สุด
แต่
ก็ยังดีที่ได้ออกไปเห็นโลกกว้างบ้าง
...
กลับมาพักผ่อนเถอะนะ
หัวใจ
...
พอแล้ว
ขอเลือกที่จะเดินออกมา
...
รักอยู่มั้ย
รักอยู่รักมากด้วย
...
เหนื่อยแล้ว
ชั้นคงจะรักตัวเองมากกว่า
...
หลอกตัวเองอยู่กับความสุขจอมปลอม
...
ในเมื่อเธอไม่เลิอก
ชั้นก็จะขอเลือกเอง
...
ขอบคุณนะ
กับความรู้สึกดีดีมากมายที่เกิดขึ้น
...
ขอบคุณที่ครั้งนึงเธอคือคนที่รักชั้นมากที่สุด
ขอบคุณที่ทำทุกอย่างให้ชั้นมีความสุข
...
ชั้นจะจดจำสิ่งเหล่านั้นไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ
...
การจากลาของชั้นในวันนี้
ชั้นขอไปตามทางของชั้น
เป็นทางที่ชั้นขอไม่มีเธอ
เป็นทางที่ชั้นจะขอเดินด้วยตัวชั้นเอง
...
ขอให้มีความสุขกับสิ่งที่เธอผูกพัน
ขอให้มีความสุขกับสิ่งที่เธอต้องการ
...
ชั้นเจ็บพอแล้ว
....
ในเมื่อเธอเลือกที่จะรักษาเค้าไว้
ในเมื่อเธอเลือกที่จะให้ความจริง
ทำร้ายชั้นให้ตายทั้งเป็น
...
ขอรักตัวเอง
ขอเห็นแก่ตัวบ้าง
...
ที่จากไปครั้งนี้ไม่ใช่ไม่รัก
แต่เป็นไม่สามารถรักเธอต่อได้
ในเมื่อหัวใจเธอได้แบ่งสิ่งนี้ไปให้ใครอีกคนแล้ว
...
จนถึงตอนนี้ชั้นก็ยังไม่เข้าใจในเรื่องความรักกับความผูกพันอยูดี
...
ชั้นขอมีค่าในแบบตัวตนของชั้น
...
ถึงแม้ต่อจากนี้
ชั้นจะไม่มีมือเธอคอยจับให้อบอุ่นอีกแล้ว
จะไม่มีอ้อมกอดที่ทำให้มีความสุขอีกต่อไปแล้ว
ชั้นก็จะยอมรับมัน
...
ไม่ขอฉุดรั้งอะไรอีกแล้ว
...
ชั้นคงเกลียดเธอได้เท่ากับรักสักวัน
...
ขอหันหลังให้กับความรักครั้งนี้
...
ขอให้มีความสุขนะ
...
รักเธอนะที่รัก
ลาก่อน
...
